Zamek Książ

przez , 23.lis.2017, w Zamki obowiązkowe

Witam

Został wybudowany w latach 1288–1292 przez księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego, na miejscu dawnego grodu drewnianego zniszczonego w 1263 przez Przemysła Ottokara II. Bolko I przeniósł do nowo wybudowanego zamku swoją siedzibę z Lwówka. Budynek rozbudował jego wnuk, Bolko II Mały. Po śmierci księżnej Agnieszki w 1392 roku i wygaśnięciu linii Książ wraz z resztą księstwa przeszedł pod berło monarchy czeskiego, Wacława IV i stał się siedzibą kolejnych starostów, nie zawsze lojalnych wobec królów. Jerzy von Stein, który na czele wojsk węgierskich i wrocławskich odbił zamek, poczynił starania o odbudowę i powiększenie zamku, co też się stało w latach 1483–1490. W 1497 król czeski i węgierski Władysław II Jagiellończyk zdecydował się sprzedać zamek swojemu dworzaninowi, Janowi von Schellenbergowi, który następnie sprzedał go w 1503 rodzinie von Haugwitzów z Głubczyc.

W 1509 roku został oddany lub sprzedany wraz z rozległymi majątkami w dzierżawę pochodzącej z Miśni i osiadłej od XIV w. w okolicy Jeleniej Góry rodzinie Hochbergów (która w 1714 zmieniła nazwisko na Hochberg). W 1603 albo 1605 roku Hochbergowie, przyszli właściciele Wałbrzycha, otrzymali zamek i przynależne do niego dobra jako wolną własność dziedziczną rodu. W czasie wojny trzydziestoletniej Książ kilkakrotnie ulegał częściowemu zniszczeniu i był plądrowany. Zniszczone umocnienia przebudowano w 1648 na tarasy ogrodowe w stylu francuskim. Przebudowę w stylu barokowym zlecił w latach 1705–1732 Konrad Ernst Maksymilian von Hochberg. Budowniczym był Feliks Antoni Hammerschmidt.

W XIX i XX wieku w zamku gościło wiele sław, wśród nich Izabela Czartoryska, Zygmunt Krasiński, car Mikołaj I Romanow, Winston Churchill i inni. W latach 1909–1923 książę Jan Henryk XV Hochberg książę von Pless dokonał kolejnej przebudowy, m.in. dobudował nowe skrzydło i zmodernizował tarasy z fontannami. Przed I wojną światową wybudowano także palmiarnię w Lubiechowie i urządzono ogród japoński. Ostatnią z rodziny Hochbergów na zamku była Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless, zmuszona w 1940 do opuszczenia Książa. Od lat 20. XX wieku, ze względu na problemy rodzinne i finansowe Hochbergów, Książ powoli podupadał.

W 1941 roku władze III Rzeszy przejęły zamek, a Organizacja Todt przystąpiła do przekształcania zamku w jedną z kwater Adolfa Hitlera. Podczas przebudowy zniszczono większość zabytkowego wystroju wnętrza. Przed głównym portalem wydrążono szybwindowy głębokości 40 metrów, a pod zamkiem tunele i podziemny schron (podziemia są udostępnione dla turystów od 1 kwietnia 2016). W tym czasie w zamku przechowywano część zbiorów berlińskiej Biblioteki Państwowej. Według niektórych badaczy była to mistyfikacja – w rzeczywistości pod obiektem powstał podziemny kompleks, mający służyć jako fabryka sprzętu wojskowego, depozyt cennych przedmiotów oraz tajnych dokumentów, a także, podobnie jak cała okolica, miejsce badań nad bronią atomową.

Po drugiej wojnie światowej Książ znalazł się w granicach Polski. Zamek został zdewastowany i splądrowany przez stacjonujące w nim po przejściu frontu wojska radzieckie. W latach 1956–1962 niszczejący Książ został zabezpieczony, a w 1974 rozpoczęto prace renowacyjne. Od 1971 w podziemiach znajduje się Dolnośląskie Obserwatorium Geofizyczne, podległe pod Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk.

Do 1973 roku Książ znajdował się na terenie wsi o tej samej nazwie, ostatecznie włączonej w granice miasta Wałbrzycha.

10 grudnia 2014 roku około godziny 14:00 we wschodniej części poddasza zamku wybuchł pożar, w wyniku którego spaliła się znaczna część poddasza i dachu. Z oszacowanych strat wynika, że uszkodzone zostało około 500 m² dachu i poddasza. Z zamku ewakuowano turystów i pracowników. Do 13 grudnia 2014 roku nie był on dostępny dla turystów. W akcji gaśniczej uczestniczyło 37 zastępów straży pożarnej z całego województwa dolnośląskiego. Śledztwo wykazało, że do pożaru przyczynili się pracownik i szef z jednej z wynajętych firm prowadzących na dachu prace remontowe. Przyczyną pożaru miało być nieumiejętne posługiwanie się palnikiem gazowym przez jednego z pracowników na zlecenie szefa firmy, która prowadziła prace remontowe. Wałbrzyska prokuratura postawiła dwóm mężczyznom zarzut nieumyślnego spowodowania pożaru. Mężczyźni przyznali się do winy. W kwietniu 2015 zakończono odbudowę dachu, który uległ zniszczeniu przez pożar. Koszt remontu zniszczonego dachu wyniósł 520 tysięcy złotych.

W wyniku sprawnie prowadzonej akcji ratowniczo-gaśniczej straty zostały zminimalizowane m.in udało się uniknąć zalania znajdującej się bezpośrednio pod miejscem powstania pożaru bezcennej sali Maximiliana.

Źródła:

ksiaz.walbrzych.pl
Wikipedia
tvn24
zamkipolskie.com

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , , więcej...

Odznaka „Miłośnik Okolic Krakowa”

przez , 16.lis.2017, w Odznaki turystyczne

Witam

REGULAMIN

ODZNAKI „MIŁOŚNIK OKOLIC KRAKOWA”

  1. Koło Grodzkie PTTK – Redakcja „Echa Krakowa” – WKFSiT Urzędu Miasta Krakowa – Koło Przewodników Terenowych O/K PTTK w celu zachęcenia mieszkańców Krakowa do uprawiania turystyki, oraz popularyzacji walorów turystyczno-krajoznawczych okolic Krakowa ustanawiają odznakę „Miłośnika Okolic Krakowa”.
  2. Trzy stopniową odznakę „MOK” może zdobyć każdy kto ukończył 12 lat i spełni warunki przewidziane niniejszym regulaminem.
  3. Odznaka może być zdobywana wyłącznie podczas wycieczek organizowanych przez Koło Grodzkie w ramach akcji „Nie siedź w domu, idź na wycieczkę” w okresie od 1 kwietnia do 31 listopada.
  4. Trasa wycieczki powinna być szczegółowo wpisana do książeczki wycieczek i poświadczona przez prowadzącego wycieczki przewodnika lub przodownika turystyki pieszej.
  5. Ubiegający się o „MOK” powinien udokumentować udział w określonej ilości wycieczek:
  • dla stopnia brązowego – 15 wycieczek,
  • dla stopnia srebrnego – 30 wycieczek,
  • dla stopnia złotego – 50 wycieczek.
  1. „MOK” w stopniu brązowym należy zdobyć w ciągu 1 sezonu (kwiecień – listopad).
  2. „MOK” w stopniu srebrnym można zdobywać w ciągu 2 lat (2 kolejnych sezonów).
  3. „MOK” w stopniu złotym można zdobywać w ciągu 3 lat (3 kolejnych sezonów).
  4. „MOK” może być zdobywana jedynie w kolejności stopni.

10. Odznakę „MOK” można zdobywać równolegle z innymi odznakami Krajoznawczo-turystycznymi.

11. Wypełnioną książeczkę po spełnieniu wymagań określonych w punkcie 5 Regulaminu należy złożyć do weryfikacji w Kole Grodzkim do dnia 31 grudnia za dany rok.

12. Odznakę weryfikuje i przyznaje Komisja przy Kole Grodzkim PTTK – Kraków, ul. Warszawska 11.

13. Komisja zastrzega sobie prawo ostatecznej interpretacji postanowień zawartych w regulaminie.

Uwagi:

  • Książeczki wycieczek, można nabyć w Biurze Koła Grodzkiego PTTK – Kraków, ul. Warszawska 11.
  • Przy załatwianiu przyznawania odznaki „MOK” drogą korespondencyjną należy dołączyć znaczki pocztowe o wartości przesyłki pocztowej jak przy nadaniu.

 

Źródło: Młodzi, Silni, Weseli

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

Podsumowanie sezonu 2017 w Klubie M-2

przez , 03.lis.2017, w Turystyka rowerowa

Witam

W czwartek 2 listopada podliczyliśmy wyniki dorocznego konkursu o tytuł TURYSTY 2017 ROKU. A oto najlepsi:
I m. Ryszard Konopka – 1865 pkt.
II m. Andrzej Zysiak 980 pkt.
III m. Marek Dzidowski 905 pkt.
IV m. Jan Imiełowski 900 pkt.
V m. ex aequo Paweł Szkop i Wojciech Wójcik 570 pkt.
VII m. Łukasz Ociepka 515 pkt.
VIII m. Zbigniew Czarnecki 340 pkt.
IX m. Łukasz Kortas 335 pkt.
X m. Katarzyna Lendor-Czarnecka 295 pkt.
W ktg. młodzieżowej zwyciężył Paweł Szkop.
Wręczenie pucharów w czwartek 16 listopada o godz. 18,00 – zapraszamy!

 

Oryginalny tekst i źródło: www.m2-myszkow.pttk.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , , więcej...

Zamek Ząbkowice Śląskie

przez , 20.paź.2017, w Zamki obowiązkowe

Witam

Pierwotny zamek gotycki został zbudowany w XIV wieku. Najstarsze zapiski o warowni w Ząbkowicach pochodzą z 1321 r. W 1335przetrwał oblężenie czeskich wojsk, jednak już w następnym roku został zastawiony Luksemburgom przez Bolka II, a ostatecznie sprzedany wraz z miastem przez syna Bolka – Mikołaja Małego. W czasie wojen husyckich został zniszczony, po czym już przez nowych właścicieli zmodernizowany i umocniony. W połowie XV stulecia stał się własnością synów króla czeskiego Jerzego z Podiebradów. Zaatakowany przez mieszczan wrocławskich, świdnickich i nyskich został w 1468 uszkodzony. W 1489 oblegany był przez kilka miesięcy przez króla węgierskiego Macieja Korwina, zdobyty, pozostał w jego posiadaniu do 1490.

W latach 1522 (lub 1524)–1532 Karol I, książę ziębicki, rozebrał częściowo pozostałe mury i zbudował zamek w stylu renesansowym. Nowa rezydencja zawierała w sobie pozostałości starej warowni, co można zaobserwować na południowej ścianie zrujnowanego obecnie zamku. Wybrzuszenie na tej ścianie stanowi linię murów dawnej gotyckiej budowli. Budowniczym tego obiektu z dobrze zamaskowanym systemem obronnym był Benedykt Rejt.

Po oblężeniach, szturmach i zniszczeniach w następnych wiekach został ostatecznie opuszczony w 1728, a stan jego jeszcze pogorszył pożar z 1784. W okresie międzywojennym na zamku działało muzeum regionalne i schronisko turystyczne. Obecnie jest utrzymywany i konserwowany jako tzw. trwała ruina.

W grudniu 2013 r. zakończył się II etap prac remontowych, obejmujących zabezpieczenie korony murów skrzydła wschodniego i południowego oraz zabezpieczenie południowo-wschodniej bastei.

Zamek założono na planie kwadratu, obronę murów można było prowadzić flankowym ostrzałem dzięki dwóm narożnym, trójkondygnacyjnym bastejom umiejscowionym po przekątnej. Pomieszczenia mieszkalne, oświetlone zewnętrznymi oknami, znajdowały się na wyższych piętrach. Szczyty murów miały dekoracyjną attykę, która osłaniała posterunki straży, a jej okienka były strzelnicami. Nad głównym wjazdem na dziedziniec, od wschodniej strony, była umieszczona tarcza herbowa fundatora zamku, a poza tym nie było tam żadnych dekoracji. Surowy portal z ciosanego kamienia zakończony ostrołukiem nawiązywał do gotyku. Nad bramą wznosiła się wysoka wieża zakończona attyką. Obok znajdowała się nieco węższa furtka dla pieszych. Nad wejściem umieszczono dodatkowe stanowisko straży z otworem strzelniczym. Oprócz wieży bramnej była jeszcze mała kolista wieżyczka po północno-wschodniej stronie murów. Dziedziniec zamku zdobiły renesansowe krużganki.

Źródła:
zabkowiceslaskie.pl
Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

Powiat krakowski – gmina Wielka Wieś

przez , 01.paź.2017, w Gminy Jurajskie

Witam

Tereny gminy położone są na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej (częściowo na Wyżynie Olkuskiej, a częściowo w Rowie Krzeszowickim) i wchodzą w skład pięknego krajobrazowo i wartościowego przyrodniczo i geologicznie obszaru Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie oraz Ojcowskiego Parku Narodowego. Liczne ostańce i inne skały, głębokie wąwozy, krasowe źródła, jaskinie i odkryte punkty widokowe na wzniesieniach stanowią o dużych walorach krajobrazowych gminy. Znajduje się tu wiele skał udostępnionych do wspinaczki skałkowej.

Do gminy należą sołectwa:

Bębło - Miejscowość położona jest na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej w jej części zwanej Wyżyną Olkuską, w sąsiedztwie Ojcowskiego Parku Narodowego. Wieś rozłożona jest na wierzchołkowych partiach wyżyny, przy drodze krajowej nr 94. Cały teren wsi wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie obejmującego doliny i wąwozy z licznymi skałami wapiennymi, jaskiniami, źródłami krasowymi i zabytkami kultury materialnej. Na terenie wsi Bębło znajdują się liczne ostańce skalne, 20 z nich uznane zostało za pomniki przyrody. Są to m.in. grupa skałek TomaszówkiDupna, skałki ŁabajowaŻytniaLosek, skałki wierzchowinowe KlinOsiczanka, skałki typu mury obronne Przy GórzePolnik, skałka zboczowa typu baszta Dziurawiec. Na terenie wsi odkryto znaleziska z późnego paleolitu w schronisku skalnym w Żytniej Skale i na stanowisku otwartym.

Położenie miejscowości sprawia, że jest ona dobrym punktem wypadowym do zwiedzania Ojcowskiego Parku Narodowego i dolin: Kluczwody, Będkowskiej i Bolechowickiej . W bezpośrednim sąsiedztwie wsi znajdują się też dwie udostępnione do zwiedzania jaskinie: Jaskinia Nietoperzowa i Jaskinia Wierzchowska Górna.

Szlaki rowerowe w miejscowości to:

  • czerwony – zataczający pętlę szlak z Bolechowic przez Zelków, górną część rezerwatu przyrody Dolina Kluczwody, Wierzchowie, Bębło, Dolinę Będkowską (w dół), Łączki, Kobylany, Dolinę Kobylańską (w górę), Krzemionkę, Dolinę Bolechowicką (w dół) do Bolechowic.
  • zielony – z Bolechowic obok Bramy Bolechowickiej, przez Las Krzemionka, przysiółek Kawiory, Bębło Lasek, górną część Doliny Będkowskiej i Doliny Szklarki do Jerzmanowic.

Będkowice - Historia wsi Będkowice sięga średniowiecza. Na jej terenie, wznosząc się nad Doliną Będkowską, znajduje się Sokolica, zwana również Sokolą Skałą, na której w VIII – IX wieku istniało grodzisko. Jak wykazały badania archeologiczne przeprowadzone w 1909 roku przez archeologa Leona Kozłowskiego, późniejszego premiera II RP (1934–1935), oraz J. Czarnowskiego, nieopodal grodziska na Sokolej Skale znajdowało się drugie – nad skałami Dębnik. Pierwsza pisemna wzmianka o Będkowicach pochodzi z 1329 i wspomina o lokacji wsi Hutnica (dzisiejsze Szklary) na dobrach wsi Bantkowicz. Sama nazwa wskazuje, że istnienie tej miejscowości można datować na XI lub XII w. Z pierwotnego obszaru Będkowic powstały później samodzielne wsie Łazy i Kawiory. Kolejna wzmianka z 1341 mówi, że we wsi było ponad dwudziestu dziedziców. Poszczególne części wsi należały do różnych właścicieli, którzy wciąż się zmieniali, ustawicznie prowadząc spory i procesy o działy, spadki, miedze, lasy itp.

Biały Kościół - Pozostałości zamku z pocz. XIV w., usytuowane na Skale Zamczysko w Dolinie Kluczwody. Zamek należący do rycerskiego rodu Syrokomlów był użytkowany dość krótko. W połowie XIV wieku został opuszczony, prawdopodobnie z powodu wzniesienia siedziby rodowej w Korzkwi lub uszkodzenia spowodowanego przez obsunięcie się narożnika murów. W latach 1993-1994 przeprowadzono tu badania archeologiczne, które pozwoliły zrekonstruować częściowo zarys budowli

Czajowice

Giebułtów

Modlnica

Modlniczka

Prądnik Korzkiewski

Szyce – Siedziba gminy

Tomaszowice - W Tomaszowicach znajduje się XIX-wieczny zespół dworsko-parkowy. Obejmuje on klasycystyczny dwór i zabudowania folwarczne. Obecnie obiekt został przekształcony na hotel o trzygwiazdkowym standardzie. W ośrodku znajdują się również sale konferencyjne i seminaryjne, restauracja oraz pomieszczenia wystawowe. Zespół obiektów jest miejscem licznych szkoleń, imprez okolicznościowych, konferencji, bankietów i wystaw. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego

Wielka Wieś - Informacje o zamku w Wielkiej Wsi na Górze Zamkowej w Dolinie Kluczwody (poprzednio w granicach Białego Kościoła) nie występują w żadnych średniowiecznych źródłach. Pierwsze wzmianki pojawiły się w latach 1325–1327. W XIV w. przypuszczalnie zamek był siedzibą właścicieli wsi, rodu Syrokomlów. Warownia została zniszczona wskutek obsunięcia się skały, na której ją wzniesiono. Wtedy właściciele przenieśli się do wybudowanego przez siebie nowego zamku w Korzkwi.

Wierzcowice - Wieś położona jest na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej w jej części zwanej Wyżyną Olkuską, w sąsiedztwie Ojcowskiego Parku Narodowego. Tereny wsi wchodzą w skład Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie obejmującego doliny i wąwozy z licznymi skałami wapiennymi, jaskiniami, źródłami krasowymi i zabytkami kultury materialnej. Położenie miejscowości sprawia, że jest ona punktem wypadowym do zwiedzania Doliny Kluczwody i znajdującego się w niej rezerwatu przyrody Dolina Kluczwody. Na Zamkowej Skale po wschodniej stronie tego rezerwatu znajdują się ruiny zamku rycerskiego z początku XIV w. Przepływający przez Dolinę potok Kluczwoda wypływa w Wierzchowie z krasowego źródła Kluczwody. Wychodzące z miejscowości szlaki turystyki pieszej i rowerowej umożliwiają zwiedzenie również pozostałych dolin oraz pobliskiego Ojcowskiego Parku Narodowego. Na terenie wsi znajduje się najdłuższa w Polsce udostępniona do turystycznego zwiedzania Jaskinia Wierzchowska Górna. Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 94.

szlak turystyczny czarny – z Wierzchowia przez Dolinę Kluczwody, przysiółek Gacki, Wawóz Podskalański, Tomaszowice do Modlnicy;

szlak turystyczny żółty – z Ojcowskiego Parku Narodowego przez Wierzchowie obok Jaskini Wierzchowskiej Górnej, przez Dolinę Bolechowicka (w dół), Karniowice, Kobylany, Dolinę Kobylańską (w górę), Będkowice, Dolinę Będkowską, Dolinę Szklarki do Paczółtowic;

szlak turystyczny zielony – z Wierzchowia przez przysiółek Kawiory do Doliny Będkowskiej (obok źródła Będkówki), Łazy, rezerwat przyrody Dolina Szklarki.

szlak rowerowy czerwony – zataczający pętlę szlak z Bolechowic, przez Zelków, górną część rezerwatu przyrody Dolina Kluczwody, Wierzchowie, Bębło, Dolinę Będkowską (w dół), Łączki, Kobylany, Dolinę Kobylańską (w górę), Krzemionkę, Dolinę Bolechowicką (w dół) do Bolechowic;

szlak rowerowy czarny – z Wierzchowia przez górną część Doliny Kluczwody i Czajowice do Ojcowskiego Parku Narodowego.

Źródło: Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , więcej...

Jarosław n. Sanem – zabytkowy układ urbanistyczny

przez , 22.wrz.2017, w Obiekty klasy zerowej

Witam

Stojący w rynku ratusz służył długie lata austriackiej armii, w 1782 r. urządzono tu warsztaty rusznikarskie. Miasto zdołało wykupić budynek dopiero w 1852 r. W dwa lata później budowniczy A. Lamasche nadbudował drugie piętro i niską wieżę nadając ratuszowi charakter neogotycki. Podczas następnego remontu w 1894 r. lwowski architekt Franciszek Dolinski zmienił elewację na neorenesansową, podwyższył budynek o trzecie piętro, zwieńczył attyką i nadbudował wieżę z umieszczonym tam zegarem. W latach 1909-1910 wybudowano od zachodu bliźniaczą dobudówkę, gdzie znalazła pomieszczenie Miejska Kasa Oszczędności. Stan taki zachował się do dzisiaj. Piękny zabytek – kamienica Orsettich – stracił swój wspaniały wygląd. Podcienia zamurowano tworząc małe sklepiki art. żelaznych, tekstylnych i rzemiosła. Sąsiednia kamienica Attawantich pełniła przez cały XIX wiek ważne funkcje. Po zajęciu ratusza przez Austriaków mieściły się tu władze gminy miejskiej, a później ulokowano tu sąd. W wieku XX mieściła się tu szkoła ludowa oraz wówczas utworzone Towarzystwo Muzyczne im. Fryderyka Chopina. Sala lustrzana na drugim pietrze była miejscem imprez kulturalnych i koncertów. Założycielką szkoły muzycznej i działaczką Towarzystwa była Maria Turzanska, osoba wielce zasłużona i ceniona jako wspaniała pianistka, a od początku XX wieku organizatorka życia muzycznego i kulturalnego w Jarosławiu.
Muzeum w Jarosławiu zawdzięcza swoje powstanie Janowi Harlenderowi, ówczesnemu sekretarzowi zarządu miejskiego. Zainicjował on akcję zbierania starych dokumentów, bibelotów i mebli po domach dawnych rodów mieszczańskich. Pierwsze muzeum otwarto 13 grudnia 1925 r. z zasobem około stu eksponatów w czterech pomieszczeniach na drugim piętrze ratusza. Harlender pojmował rolę muzeum bardzo szeroko, gromadząc zbiory historyczne, etnograficzne, urządzając wystawy plastyczne, odczyty i prelekcje. Nowa placówka zaczęła inspirować pracę i badania naukowe w tej dziedzinie. Harlender skupił wokół siebie kilkanaście osób tak jak on oddanych sprawom lokalnym. 28 lutego 1934 r. powołali oni do życia Stowarzyszenie Miłośników Jarosławia, którego pierwszym prezesem był generał Wacław Wieczorkiewicz, a w skład zarządu weszli: A. Wondao, I. Harlender, ks. W. Lutecki, M. Dobrzański. Z wielkim zapałem przystąpiono do pracy. W ciągu tylko trzech lat działalności Stowarzyszenia przeprowadzono konserwacje i częściową rekonstrukcję zabytkowego zespołu klasztoru Benedyktynek, utworzono komitet i podjęto zbiórkę środków pieniężnych na wykupienie z rąk prywatnych kamienicy Orsettich, oraz przygotowano do druku „Przewodnik po Jarosławiu” autorstwa Kazimierza Gottfrieda, nie licząc innych publikacji w prasie, odczytów, wystaw itp.

Stowarzyszenie istnieje do dzisiaj i jest nadal prężną i żywą organizacją, jedną z niewielu tego typu instytucji lokalnych w kraju. W okresie działalności dwukrotnie zawieszano działalność Stowarzyszenia. Pierwszy to okupacja hitlerowska, a drugi to lata 1949-1958, kiedy to władze PRL uznały, że przypominanie feudalno-kapitalistycznej przeszłości miasta jest w państwie socjalistycznym szkodliwe. W gronie członków Stowarzyszenia było kilku historyków, profesorów miejscowego gimnazjum, których zasługą jest zebranie współczesnych wiadomości o historii grodu nad Sanem. Ignacy Rychlik, Andrzej Wondaś, Kazimierz Gottfried opracowali, w oparciu o zebrane przez Harlendra dokumenty, różne okresy i problemy z dziejów miasta. Materiały te były publikowane w „Gazecie Jarosławskiej”, a później w tomikach „Biblioteki Jarosławskiej”. Na skutek powiększania się zbiorów muzealnych, Harlender postarał się o nowy lokal dla muzeum. W roku 19ł8 pierwsze i drugie piętro kamienicy Attawantich zajęło muzeum, biblioteka i archiwum. Jan Harlender zmarł nagle na serce w roku 1939, kiedy do bombardowanego Jarosławia zbliżały się wojska niemieckie. Opiekę nad muzeum przejął współpracujący z Harlenderm historyk Kazimierz Gottfried. Niemcy powierzyli mu nadzór nad zbiorami powiększonymi o przeniesione księgozbiory z bibliotek klasztornych, Gwiazdy, Sokoła itp.
Przez cały okres okupacji Kazimierz Gottfried zabezpieczał, katalogował i opracowywał zbiory. W lipcu 1944 jego odwaga i zimna krew uratowały archiwa miejskie. Niemcy nakazali ewakuację zbiorów do Rzeszy. Gottfried ukrył archiwum w podziemiach i w ten sposób je ocalił. Po wojnie Gottfried mianowany kierownikiem muzeum uzyskał dla niego pomieszczenia w kamienicy Orsettich, gdzie mieści się do chwili obecnej. Ten wybitny jarosławianin zmarł w 1971 r. w Będzinie.
Jarosław z przełomu XIX i XX wieku korzystał z pewnych swobód gospodarczych i politycznych pozwalających na powolny rozwój. Połączenie kolejowe z Krakowem i Przemyślem od roku 1860 również wpływało na ożywienie gospodarcze miasta. Z chwilą odzyskania niepodległości następuje pomyślny rozwój gospodarczy zahamowany na skutek ogólnego kryzysu gospodarczego. W omawianym okresie miasto wybudowało wiatę targową (1913 -1924) wzorowaną na hali wrocławskiej, wybudowano schody od strony południowej hali, dla stowarzyszenia rzemieślników obiekt pod nazwą Gwiazda, a środowisko żydowskie wybudowało własny obiekt przy ulicy poniżej Gwiazdy, gdzie obecnie mieści się biblioteka miejska i Ognisko baletowe im. Lidii Nartowskiej. W roku 1912 powstał budynek poczty czynny do chwili obecnej w zmienionej formie architektonicznej, po spaleniu w 1944 r. przez wycofujących się Niemców. Reprezentacyjną część miasta stanowi ulica Grunwaldzka od ulicy Grodzkiej do skrzyżowania z Kraszewskiego – Słowackiego. Wzniesione tam obiekty mieszkalne do dzisiaj urzekają swoją architekturą
Od czasu budowy linii kolejowej w mieście, ulica Słowackiego stała się również główną trasą łączącą miasto z dworcem kolejowym. W roku 1925 wybudowano stadion sportowy przy ulicy Słowackiego, a w latach 1926-1933 Dom żołnierza im. J. Piłsudskiego ze wspaniałą salą widowiskową. Niestety w 1944 r. Niemcy spalili obiekt, w jego miejscu później wzniesiono budynek kina Westerplatte. W dzielnicy Olszanówka zbudowano park miejski oddany do użytku w 1902 r., w tym roku również zakończono budowę zespołu szpitalnego. W okresie międzywojennym Jarosław był miastem, któremu stacjonujące wojska nadawały specyficzny charakter, wpływając na wszystkie dziedziny życia od gospodarki do kultury. W tych również latach boczne ulice miasta otrzymały zabudowę willową, były to domy zamożnych mieszczan.

Źródło: jaroslaw.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , więcej...

Regionalna Młodzieżowa Odznaka Turystyczno-Krajoznawcza „Miłośnik Ziemi Olkuskiej”

przez , 15.wrz.2017, w Odznaki turystyczne

Witam

REGULAMIN

REGIONALNEJ MŁODZIEŻOWEJ ODZNAKI

TURYSTYCZNO-KRAJOZNAWCZEJ

„MIŁOŚNIK ZIEMI OLKUSKIEJ”

 Koło Opiekunów SKKT przy Oddziale PTTK w Olkuszu i Zarząd Oddziału PTTK w Olkuszu ustanawiają Regionalną Młodzieżową Odznakę Turystyczno-Krajoznawczą „Miłośnik Ziemi Olkuskiej”.

  1. Celem ustanowienia tej odznaki jest:
  • Zachęcanie do uprawiania turystyki
  • Poznanie piękna Ziemi Olkuskiej
  • Poznanie historii, zabytków kultury, pomników przyrody i miejsc pamięci narodowej.
  1. Ustanawia się następujące stopnie odznaki:
  • Mały Miłośnik Ziemi Olkuskiej
  • Brązowa
  • Srebrną
  • Złota
  • Honorową
  1. Odznakę może zdobywać każdy, kto ukończył:
  • 6 lat – Mały Miłośnik Ziemi Olkuskiej
  • 7 lat – pozostałe stopnie
  1. Zdobywanie odznaki odbywa się w kolejności stopni, ale aby uzyskać odznakę brązową nie musi się zdobyć wcześniej odznaki „Mały Miłośnik Ziemi Olkuskiej”. Odznakę można zdobywać w dowolnym czasie, jednak nie więcej jak jeden stopień w roku. Za początek roku uważa się dzień pierwszej wycieczki.
  2. Dla zdobycia poszczególnych stopni odznaki wymagane jest zapoznanie się z określoną liczbą miejsc – obiektów i udział w imprezach wg poniższego zestawienia:
 

MMZO

Brązowa

Srebrna

Złota

Zapoznać się z zabytkami: kościoły, klasztory, kamienice, dworki, pałace, zamki (także ich wnętrza, detale)

2

4

6

8

Zapoznać się z pomnikami przyrody ożywionej i nieożywionej, rezerwatami, parkami narodowymi i krajobrazowymi

1

4

6

8

Zapoznać się z miejscami pamięci narodowej (płyty, pomniki itp.)

1

3

4

5

Odwiedzić muzea i izby pamięci narodowej

1

3

4

5

Odwiedzić inne ciekawe obiekty (jaskinie, ostańce, schroniska skalne, stanowiska roślinności chronionej oraz interesujące formy amropogeniczne: wyrobiska, sztolnie, zakłady przemysłowe

1

4

6

8

Wziąć udział w imprezach zorganizowanych przez Koło Opiekunów SKKT i Oddział PTTK w Olkuszu

1

2

3

*Punkty wpisane w tabeli oznaczają obowiązkową liczbę odwiedzonych miejsc – obiektów. Za każde miejsce – obiekt po zweryfikowaniu otrzymuje się 5 punktów.

*Do regulaminu dołączony jest wykaz miejsc – obiektów i literatura.

  • Wymagana ilość punktów na odznakę:

-        Mały Miłośnik Ziemi Olkuskiej – 30 pkt,

-        Brązowa – 100 pkt,

-        Srebrna – 150 pkt,

-        Złota – 200 pkt.

  • W ciągu jednej wycieczki nie można zaliczyć więcej niż po jednym miejscu – obiekcie z danej kategorii,
  • Przy zdobywaniu odznaki złotej osobno będą punktowane detale w obiektach wraz z ich bliższą znajomością,
  • Punktowanie obiektów może podlegać zmianie,
  • Odznaka honorowa.

Odznakę honorową „Miłośnik Ziemi Olkuskiej” przyznaje Koło Opiekunów SKKT i Zarząd Oddziału PTTK w Olkuszu na wniosek jednostek organizacyjnych PTTK, innych organizacji lub jednostek administracji samorządowej za wybitne osiągnięcia w turystyce i krajoznawstwie Ziemi Olkuskiej, Odznaka honorowa jest bezpłatna i wręczana jest wraz ze specjalnym dyplomem,

  1. Nadanie odznak następuje po weryfikacji książeczek turystycznych, samodzielnie wykonanej kroniki-dzienniczka lub karty potwierdzeń. Okres weryfikacji wynosi 30 dni od złożenia dokumentacji w komisji.
  2. Potwierdzeniem zwiedzania poszczególnych obiektów może być: uzyskanie pieczątki, dokładny opis lub zdjęcie z wpisaniem daty zwiedzania. Potwierdzenia może też dokonać przewodnik lub instruktor krajoznawstwa oraz organizatorzy imprez zbiorowych.
  3. Odznakę przyznaje komisja składająca się z przedstawicieli Koła Opiekunów SKKT i Zarządu Oddziału PTTK w Olkuszu.
  4. Po zweryfikowaniu któregokolwiek stopnia odznaki jej zdobywca otrzymuje legitymację, która upoważnia go do wykupienia odznaki w siedzibie Oddziału PTTK w Olkuszu.

10. Uwagi końcowe:

  • Nakazuje się stosowanie Karty Turysty.
  • Wchodzenie na teren obiektów nie udostępnionych do ruchu turystycznego – tylko pod opieką osób dorosłych.
  • Proponuje się, aby wręczanie odznak odbywało się w sposób uroczysty, a złotej i honorowej – szczególnie uroczyście na terenie Oddziału PTTK lub w innym miejscu na stosownej imprezie masowej np. z okazji zakończenia rajdu, Dni Olkusza itp.
  • Udział w imprezach odbywa się na własny koszt i ryzyko; organizatorzy nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody, których może doznać uczestnik, jak również za szkody wyrządzone przez uczestnika osobom trzecim.
  • Osoby z innych regionów są zwolnione z obowiązku udziału w imprezie turystycznej organizowanej przez Kolo Opiekunów SKKT i Oddział PTTK w Olkuszu.

11. Ostateczna interpretacja Regulaminu Odznaki należy do Koła Opiekunów SKKT i Zarządu Oddziału PTTK w Olkuszu.

12. Regulamin został zatwierdzony przez Zarząd Oddziału PTTK w Olkuszu w dniu 29.03.2003 i wchodzi w życie z dniem uchwalenia tj. 29.03.2003 r.

Życzymy przyjemnego wędrowania i miłych wrażeń

W regulaminie Odznaki za Ziemię Olkuską uważa się tereny położone na obszarze powiatu olkuskiego (gminy: Olkusz, Bolesław, Bukowno, Klucze, Sławków, Trzyciąż, Wolbrom) oraz gmin: Jerzmanowice, Pilica, Przeginia, Skała, Sułoszowa, Żarnowiec, czyli dawnego powiatu olkuskiego nadal powiązanych historycznie i gospodarczo z Olkuszem.

Regulamin został opracowany przez członków Koła SKKT przy Oddziale PTTK w Olkuszu: Ewę Ciuraszkiewicz, Barbarę Dąbek, Olgę Gawron, Marię Trzaskę, Andrzeja Feliksika.

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

25 Europejskie Dni Dziedzictwa w Myszkowie

przez , 12.wrz.2017, w Turystyka rowerowa

Witam

Cytat ze strony Osiedlowego Klubu PTTK M-2 w Myszkowie

10 września 2017 r. odbył się  rajd rowerowy „Myszkowskie krajobrazy” zorganizowany przez Klub PTTK „M-2″ w ramach XXV Europejskich Dni Dziedzictwa. Rowerzyści pokonali trasę Myszków – Leśniów – Jaworznik – Kotowice – Góra Włodowska – Myszków poznając zróżnicowane krajobrazy. W Leśniowie rozegrano konkurs rzutów lotkami do celu (wygrał B. Iwaniuk 25 pkt., II m. M. Kotarski 19 pkt., III m. W. Wójcik 14 pkt.). Na starcie Marek Dzidowski i Andrzej Zysiak otrzymali z rąk członka Komisji Ochrony Przyrody Zarządu Głównego PTTK legitymacje Opiekunów Przyrody PTTK. Gratulujemy! Każdy uczestnik imprezy otrzymał w upominku długopis z okolicznościowym nadrukiem oraz mógł skorzystać z pieczątki rajdowej. Regulaminową trasę przejechało na rowerach 14 osób.

 

Źródło: m2.myszkow.pttk.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , , więcej...

Zamek Legnica

przez , 11.wrz.2017, w Zamki obowiązkowe

Witam

W VIII wieku, pośród rozlewisk, na tzw. „przepływowym” Pojezierzu Legnickim, w miejscu gdzie Czarna Woda i Kaczawa łączyły się tworząc na przestrzeni wielu km sieć kanałów i starorzeczy, zbudowano gród drewniano-ziemny. Trzebowianie - prawdopodobni budowniczowie fortecy wykorzystując naturalne walory obronne ujścia Czarnej Wody usypali sztuczne wzniesienie, na którym wznieśli warowny gród. Był on razem z grodem w Jaworze miejscem obrony i kontroli ziemi plemienia Trzebowian.

Badania dendrochronologiczne dowodzą, że w czasach panowania Mieszka I zbudowano tu około 985 roku nowy gród w formie tzw. „grodu piastowskiego” (stało się to jednocześnie wraz z budową grodów we Wrocławiu i Opolu). Budowa nowego grodu miała zabezpieczyć tereny Śląska przyłączone właśnie wtedy do państwa Piastów.

Na miejscu drewnianego grodu wspominanego też za czasów Bolesława Kędzierzawego, w końcu XII wieku wzniesiono zamek, który był pierwszą murowaną warownią na ziemiach polskich. W tym czasie zamek był otoczony fosą, a okazały pałac (palatium) nowymi wałami drewniano-ziemnymi. Wzgórze zamkowe podzielone było na dwie części: główną, w której znajdowała się rezydencja książęca wraz z kaplicą i wieżą św. Piotra, oraz drugą o charakterze gospodarczo-administracyjnym, w którym zapewne umiejscowiono dom kasztelana, budynki gospodarcze oraz strzegącą bramy wjazdowej wieżę, nazwaną potem wieżą św. Jadwigi. Dla Bolesława I Wysokiego i jego syna Henryka pałac na zamku w Legnicy był główną rezydencją, obaj książęta spędzali w zamku dużo czasu, rozporządzając stąd całością swego władztwa. W roku 1172, podczas buntu Jarosława – syna Bolesława I – książę został wygnany z Legnicy, a zamek spalony.

W 1241 roku budowla skutecznie obroniła się przed oblegającymi go Mongołami.

Zamek książęcy w Legnicy był w XII i XIII wieku jedną z dwóch głównych rezydencji władców Śląska.

Jak prawie każdy zamek, również Zamek Piastowski posiada swoje legendy. Przede wszystkim dwie wieże: wieża św. Jadwigi oraz św. Piotra są tematem podań tutejszych mieszkańców. Wieża św. Jadwigi nazwana została imieniem księżnej, która przebywała w niej przyjeżdżając do Legnicy. Podobno podziemia wieży sięgają tak daleko w głąb, jak wysoko jej mury sięgają nad ziemią. Księżna Jadwiga spędzała tam większość czasu, oddając się modlitwom oraz rozmowom z aniołami.

Legenda dotycząca wieży św. Piotra opowiada o nieposłusznym rycerzu Ottonie von Hohen, któremu władca wydał rozkaz dostarczania jedzenia skazańcowi uwięzionemu w wieży. Jednak rycerz Otton, znany ze swoich hulaszczych zapędów, w krótkim czasie roztrwonił pieniądze przeznaczone na żywność dla skazańca. Gdy władca wrócił z podróży, dowiedział się, że więzień został niesłusznie wtrącony do lochu i nakazał uwolnić pazia. Jednak w wieży znaleziono tylko zwłoki pazia, który pod nieobecność księcia zmarł z głodu i pragnienia. Wiadomość ta bardzo rozgniewała władcę. Kazał on wtrącić do wieży nieposłusznego rycerza Ottona i skazał go na śmierć głodową. Skazany rycerz Otton von Hohen, zamknięty wraz z rozkładającymi się zwłokami pazia Sławka, nie przeżył w lochu nawet 10 dni. Zawodził głośno dniami i nocami, prosząc o litość i uwolnienie, jednak książę był niewzruszony. Pochowano ich obu we wspólnym grobie. Od tego dnia duch rycerza Ottona zaczął straszyć na uliczkach grodu. Mieszkający w pobliżu zamku twierdzą, że do dziś można usłyszeć w nocy jęki dochodzące z lochu pod wieżą św. Piotra. Wieża ta została na pamiątkę tamtego wydarzenia nazwana Głodową. Obie nazwy funkcjonują do dziś.

Zamek Piastowski w Legnicy jest budowlą zasługującą na miano „castrum” jako pierwsza murowana warownia na ziemiach polskich. Wzniesiony został na terenie dawnego grodu. Większość obszaru dziedzińca zamkowego po stronie południowej zajmuje palatium. Zostało ono wybudowane na planie prostokąta o wymiarach 16,15 × 61,2 m. Do budowy palatium użyto cegieł, obramowania okien oraz drzwi zostały wykute w piaskowcu. Pierwotnie wysokość palatium wynosiła ok. 12 m, budowla była przykryta wysokim dwuspadowym dachem, wykonanym prawdopodobnie z gontów. Do dzisiaj widoczne są wyraźne ślady pierwotnego podziału palatium na trzy kondygnacje.

Zachowane do dzisiaj wieże zamkowe, ośmiokątna wieża św. Piotra i okrągła wieża św. Jadwigi, zostały wybudowane równocześnie z pałacem. Są one jednymi z pierwszych tego typu wież obronnych w architekturze zamkowej Śląska i Polski. Wieża św. Piotra nazwana tak na cześć patrona Legnicy stoi ok. 14 m na wschód od pałacu. Początkowo mierzyła ona 25 m. Wieża św. Jadwigi została wzniesiona na obszarze podgrodzia zamkowego. Początkową jej funkcją była ochrona głównego wjazdu na zamek, który został w XVI w. zastąpiony nową bramą reprezentacyjną, w związku z renesansową przebudową rezydencji książęcej. Pierwotnie wysokość wieży wynosiła 20 m. Obie wieże zwieńczone są spiczastymi dachami w kształcie stożka. Na wieży św. Piotra wkrótce zostanie udostępniony taras widokowy, otoczony ażurowo-rzeźbionymi balustradami z piaskowca.

Główna brama zamkowa zdobiona jest rzeźbionymi w piaskowcu medalionami oraz misternie wykonanymi motywami roślinnymi w stylu renesansowym. Zdobienia bramy uchodzą za najlepszy przykład renesansowej sztuki snycerskiej w Legnicy.

Bardzo ciekawym pod względem architektonicznym elementem zamku jest łącznik znajdujący się w południowej części dziedzińca, łączący dwa przeciwległe skrzydła zamku. Łącznik zbudowany został pod koniec XIX w. w stylu neogotyckim, o czym świadczą pięknie wykonane kolumienki oraz wypukłe elementy elewacji, pomalowane w dwóch kolorach. Obecnie w tej części zamku znajduje się biblioteka Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych w Legnicy.

Źródła:
legnica.pl
Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

Henryków n. Oławą – pocysterski zespół klasztorny

przez , 06.wrz.2017, w Obiekty klasy zerowej

Witam

Początki opactwa henrykowskiego sięgają 1222 roku. Wtedy to książę Henryk I Brodaty wydał Mikołajowi, kanonikowi katedralnemu wrocławskiemu, zgodę na osadzenie w Henrykowie, w dolinie rzeki Oławy, zakonu cystersów – filii opactwa z Lubiąża. Mikołaj był pomysłodawcą osadzenia cystersów w Henrykowie, oficjalnym fundatorem opactwa był zaś książę Henryk II Pobożny, syn Henryka Brodatego. Oznacza to, że klasztor henrykowski miał protekcję książąt śląskich, co było gwarantem jego rozwoju.

Pierwsi zakonnicy przybyli do Henrykowa 28 maja 1227. Było to dziewięciu mnichów z Lubiąża na czele z opatem Henrykiem. W 1228 wydany został dokument lokacyjny klasztoru, definiujący jednocześnie jego uposażenie. Nie było ono zbyt okazałe w porównaniu z innymi opactwami. W 1228 konsekrowano pierwszy, drewniany kościół klasztorny. Mimo skromnego uposażenia klasztor rozwijał się dość dynamicznie, powiększając stan swojego posiadania. Rozwój ten został przerwany przez najazd mongolski w 1241, kiedy to kościół i klasztor zostały spalone i splądrowane. Dodatkowo sytuację klasztoru pogorszyła śmierć pod Legnicą księcia Henryka Pobożnego.

Kolejne lata cystersi henrykowscy spędzili na umacnianiu swej pozycji w regionie. Swe dochody czerpali przede wszystkim z dóbr ziemskich oraz działalności rzemieślniczej. O ich rosnącej pozycji świadczy założenie w 1292 filii opactwa w Krzeszowie. W 1304 rozpoczęli budowę nowego gotyckiego kościoła klasztornego. Ponadto książęta ziębiccy urządzili z klasztoru henrykowskiego rodzinną nekropolię. W 1341 pochowano w klasztorze księcia Bolka II ziębickiego, a niedługo później jego żonę. Pogorszenie prosperity klasztoru przyniosły wojny husyckie, które nawiedzały opactwo w latach 1427–1430. Klasztor został spalony i splądrowany, a mnisi uciekli do Nysy i Wrocławia. Wojny husyckie nie były niestety jedyną przyczyną zniszczeń klasztoru. Po ich zakończeniu odbudowywany klasztor był w XV w. niszczony jeszcze kilkakrotnie. W 1438 zniszczyły go wojska Zygmunta von Rachenau, a w 1459 najazd wojsk czeskich króla Jerzego z Podiebradów

Po wojnie trzydziestoletniej przypadają lata największego rozwoju opactwa i jego świetności. Początki działalności powojennej były dla cystersów trudne ze względu na znaczne zadłużenie klasztoru. Z tego powodu ze swojej funkcji zrezygnował opat Kaspar Liebichen. Jednak już jego dwaj następcy, Melchior Welzel i Henryk Kahlert, przywrócili klasztor do dawnej świetności, a ich następca Tobiasz Ackermann kontynuował dzieło rozwoju opactwa. W tym okresie powstała większość barokowych obiektów opactwa. Prowadzono program umacniania w wierze mieszkańców okolicznych wsi. Miejscem szczególnym tego programu uczyniono klasztorny kościół, który przebudowano w stylu barokowym. Z tego okresu pochodzą najcenniejsze zabytki ruchome, zlokalizowane zarówno w kościele, jak i w opactwie. W 1684 ufundowano ołtarz główny, ze znajdującym się w jego środkowej części obrazem Boże Narodzenie według świętego Bernarda pędzla Michała Willmanna. Powstały wówczas również inne obrazy autorstwa Willmanna i Jana Liszki, rzeźby Macieja Steinla, Tomasza Weissfeldta, Jerzego Leonarda Webera oraz jedne z najwspanialszych w Polsce rokokowe stalle zakonne, dzieło nieznanych cysterskich snycerzy, zdobione płaskorzeźbami ze scenami z życia Jezusa i Matki Bożej. Kościół opactwa henrykowskiego stał się ważnym sanktuarium maryjnym oraz miejscem kultu św. Józefa.

O sile ekonomicznej opactwa w tamtym okresie świadczyło nabycie w 1699 zniszczonego przez Turków opactwa cysterskiego w Zirc na Węgrzech. Od tego czasu aż do sekularyzacji klasztoru opat henrykowski w ramach unii personalnej był opatem dwóch klasztorów. Około 1760 wybudowano kaplicę św. Marii Magdaleny, która stała się mauzoleum Piastów ziębickich.

Okres wojen śląskich pomiędzy Prusami a Austrią 1741–1762 zahamował rozwój opactwa. W klasztorze kilkakrotnie stacjonowało wojsko, grabiąc zakonny skarbiec. Na opactwo nałożono wysokie kontrybucje wojenne. Kres funkcjonowania klasztoru przyniosły wojny napoleońskie. W 1801 władze pruskie zamknęły klasztorne gimnazjum oraz zarekwirowały klasztorną bibliotekę z najbogatszym na Śląsku księgozbiorem liczącym 132 rękopisy i 20 tysięcy książek. 22 listopada 1810 król pruski Fryderyk Wilhelm III, poszukujący dochodów dla wzmocnienia wojska, ogłosił edykt sekularyzacyjny. Mnisi zmuszeni zostali do opuszczenia klasztoru, zabierając jedynie habit, brewiarz i żywność na dwa dni. Opactwo henrykowskie zostało zlikwidowane po 582 latach swojego istnienia.

Źródło: Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...