Jarosław n. Sanem – zabytkowy układ urbanistyczny

przez , 22.wrz.2017, w Obiekty klasy zerowej

Witam

Stojący w rynku ratusz służył długie lata austriackiej armii, w 1782 r. urządzono tu warsztaty rusznikarskie. Miasto zdołało wykupić budynek dopiero w 1852 r. W dwa lata później budowniczy A. Lamasche nadbudował drugie piętro i niską wieżę nadając ratuszowi charakter neogotycki. Podczas następnego remontu w 1894 r. lwowski architekt Franciszek Dolinski zmienił elewację na neorenesansową, podwyższył budynek o trzecie piętro, zwieńczył attyką i nadbudował wieżę z umieszczonym tam zegarem. W latach 1909-1910 wybudowano od zachodu bliźniaczą dobudówkę, gdzie znalazła pomieszczenie Miejska Kasa Oszczędności. Stan taki zachował się do dzisiaj. Piękny zabytek – kamienica Orsettich – stracił swój wspaniały wygląd. Podcienia zamurowano tworząc małe sklepiki art. żelaznych, tekstylnych i rzemiosła. Sąsiednia kamienica Attawantich pełniła przez cały XIX wiek ważne funkcje. Po zajęciu ratusza przez Austriaków mieściły się tu władze gminy miejskiej, a później ulokowano tu sąd. W wieku XX mieściła się tu szkoła ludowa oraz wówczas utworzone Towarzystwo Muzyczne im. Fryderyka Chopina. Sala lustrzana na drugim pietrze była miejscem imprez kulturalnych i koncertów. Założycielką szkoły muzycznej i działaczką Towarzystwa była Maria Turzanska, osoba wielce zasłużona i ceniona jako wspaniała pianistka, a od początku XX wieku organizatorka życia muzycznego i kulturalnego w Jarosławiu.
Muzeum w Jarosławiu zawdzięcza swoje powstanie Janowi Harlenderowi, ówczesnemu sekretarzowi zarządu miejskiego. Zainicjował on akcję zbierania starych dokumentów, bibelotów i mebli po domach dawnych rodów mieszczańskich. Pierwsze muzeum otwarto 13 grudnia 1925 r. z zasobem około stu eksponatów w czterech pomieszczeniach na drugim piętrze ratusza. Harlender pojmował rolę muzeum bardzo szeroko, gromadząc zbiory historyczne, etnograficzne, urządzając wystawy plastyczne, odczyty i prelekcje. Nowa placówka zaczęła inspirować pracę i badania naukowe w tej dziedzinie. Harlender skupił wokół siebie kilkanaście osób tak jak on oddanych sprawom lokalnym. 28 lutego 1934 r. powołali oni do życia Stowarzyszenie Miłośników Jarosławia, którego pierwszym prezesem był generał Wacław Wieczorkiewicz, a w skład zarządu weszli: A. Wondao, I. Harlender, ks. W. Lutecki, M. Dobrzański. Z wielkim zapałem przystąpiono do pracy. W ciągu tylko trzech lat działalności Stowarzyszenia przeprowadzono konserwacje i częściową rekonstrukcję zabytkowego zespołu klasztoru Benedyktynek, utworzono komitet i podjęto zbiórkę środków pieniężnych na wykupienie z rąk prywatnych kamienicy Orsettich, oraz przygotowano do druku „Przewodnik po Jarosławiu” autorstwa Kazimierza Gottfrieda, nie licząc innych publikacji w prasie, odczytów, wystaw itp.

Stowarzyszenie istnieje do dzisiaj i jest nadal prężną i żywą organizacją, jedną z niewielu tego typu instytucji lokalnych w kraju. W okresie działalności dwukrotnie zawieszano działalność Stowarzyszenia. Pierwszy to okupacja hitlerowska, a drugi to lata 1949-1958, kiedy to władze PRL uznały, że przypominanie feudalno-kapitalistycznej przeszłości miasta jest w państwie socjalistycznym szkodliwe. W gronie członków Stowarzyszenia było kilku historyków, profesorów miejscowego gimnazjum, których zasługą jest zebranie współczesnych wiadomości o historii grodu nad Sanem. Ignacy Rychlik, Andrzej Wondaś, Kazimierz Gottfried opracowali, w oparciu o zebrane przez Harlendra dokumenty, różne okresy i problemy z dziejów miasta. Materiały te były publikowane w „Gazecie Jarosławskiej”, a później w tomikach „Biblioteki Jarosławskiej”. Na skutek powiększania się zbiorów muzealnych, Harlender postarał się o nowy lokal dla muzeum. W roku 19ł8 pierwsze i drugie piętro kamienicy Attawantich zajęło muzeum, biblioteka i archiwum. Jan Harlender zmarł nagle na serce w roku 1939, kiedy do bombardowanego Jarosławia zbliżały się wojska niemieckie. Opiekę nad muzeum przejął współpracujący z Harlenderm historyk Kazimierz Gottfried. Niemcy powierzyli mu nadzór nad zbiorami powiększonymi o przeniesione księgozbiory z bibliotek klasztornych, Gwiazdy, Sokoła itp.
Przez cały okres okupacji Kazimierz Gottfried zabezpieczał, katalogował i opracowywał zbiory. W lipcu 1944 jego odwaga i zimna krew uratowały archiwa miejskie. Niemcy nakazali ewakuację zbiorów do Rzeszy. Gottfried ukrył archiwum w podziemiach i w ten sposób je ocalił. Po wojnie Gottfried mianowany kierownikiem muzeum uzyskał dla niego pomieszczenia w kamienicy Orsettich, gdzie mieści się do chwili obecnej. Ten wybitny jarosławianin zmarł w 1971 r. w Będzinie.
Jarosław z przełomu XIX i XX wieku korzystał z pewnych swobód gospodarczych i politycznych pozwalających na powolny rozwój. Połączenie kolejowe z Krakowem i Przemyślem od roku 1860 również wpływało na ożywienie gospodarcze miasta. Z chwilą odzyskania niepodległości następuje pomyślny rozwój gospodarczy zahamowany na skutek ogólnego kryzysu gospodarczego. W omawianym okresie miasto wybudowało wiatę targową (1913 -1924) wzorowaną na hali wrocławskiej, wybudowano schody od strony południowej hali, dla stowarzyszenia rzemieślników obiekt pod nazwą Gwiazda, a środowisko żydowskie wybudowało własny obiekt przy ulicy poniżej Gwiazdy, gdzie obecnie mieści się biblioteka miejska i Ognisko baletowe im. Lidii Nartowskiej. W roku 1912 powstał budynek poczty czynny do chwili obecnej w zmienionej formie architektonicznej, po spaleniu w 1944 r. przez wycofujących się Niemców. Reprezentacyjną część miasta stanowi ulica Grunwaldzka od ulicy Grodzkiej do skrzyżowania z Kraszewskiego – Słowackiego. Wzniesione tam obiekty mieszkalne do dzisiaj urzekają swoją architekturą
Od czasu budowy linii kolejowej w mieście, ulica Słowackiego stała się również główną trasą łączącą miasto z dworcem kolejowym. W roku 1925 wybudowano stadion sportowy przy ulicy Słowackiego, a w latach 1926-1933 Dom żołnierza im. J. Piłsudskiego ze wspaniałą salą widowiskową. Niestety w 1944 r. Niemcy spalili obiekt, w jego miejscu później wzniesiono budynek kina Westerplatte. W dzielnicy Olszanówka zbudowano park miejski oddany do użytku w 1902 r., w tym roku również zakończono budowę zespołu szpitalnego. W okresie międzywojennym Jarosław był miastem, któremu stacjonujące wojska nadawały specyficzny charakter, wpływając na wszystkie dziedziny życia od gospodarki do kultury. W tych również latach boczne ulice miasta otrzymały zabudowę willową, były to domy zamożnych mieszczan.

Źródło: jaroslaw.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , więcej...

25 Europejskie Dni Dziedzictwa w Myszkowie

przez , 12.wrz.2017, w Turystyka rowerowa

Witam

Cytat ze strony Osiedlowego Klubu PTTK M-2 w Myszkowie

10 września 2017 r. odbył się  rajd rowerowy „Myszkowskie krajobrazy” zorganizowany przez Klub PTTK „M-2″ w ramach XXV Europejskich Dni Dziedzictwa. Rowerzyści pokonali trasę Myszków – Leśniów – Jaworznik – Kotowice – Góra Włodowska – Myszków poznając zróżnicowane krajobrazy. W Leśniowie rozegrano konkurs rzutów lotkami do celu (wygrał B. Iwaniuk 25 pkt., II m. M. Kotarski 19 pkt., III m. W. Wójcik 14 pkt.). Na starcie Marek Dzidowski i Andrzej Zysiak otrzymali z rąk członka Komisji Ochrony Przyrody Zarządu Głównego PTTK legitymacje Opiekunów Przyrody PTTK. Gratulujemy! Każdy uczestnik imprezy otrzymał w upominku długopis z okolicznościowym nadrukiem oraz mógł skorzystać z pieczątki rajdowej. Regulaminową trasę przejechało na rowerach 14 osób.

 

Źródło: m2.myszkow.pttk.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , , więcej...

Henryków n. Oławą – pocysterski zespół klasztorny

przez , 06.wrz.2017, w Obiekty klasy zerowej

Witam

Początki opactwa henrykowskiego sięgają 1222 roku. Wtedy to książę Henryk I Brodaty wydał Mikołajowi, kanonikowi katedralnemu wrocławskiemu, zgodę na osadzenie w Henrykowie, w dolinie rzeki Oławy, zakonu cystersów – filii opactwa z Lubiąża. Mikołaj był pomysłodawcą osadzenia cystersów w Henrykowie, oficjalnym fundatorem opactwa był zaś książę Henryk II Pobożny, syn Henryka Brodatego. Oznacza to, że klasztor henrykowski miał protekcję książąt śląskich, co było gwarantem jego rozwoju.

Pierwsi zakonnicy przybyli do Henrykowa 28 maja 1227. Było to dziewięciu mnichów z Lubiąża na czele z opatem Henrykiem. W 1228 wydany został dokument lokacyjny klasztoru, definiujący jednocześnie jego uposażenie. Nie było ono zbyt okazałe w porównaniu z innymi opactwami. W 1228 konsekrowano pierwszy, drewniany kościół klasztorny. Mimo skromnego uposażenia klasztor rozwijał się dość dynamicznie, powiększając stan swojego posiadania. Rozwój ten został przerwany przez najazd mongolski w 1241, kiedy to kościół i klasztor zostały spalone i splądrowane. Dodatkowo sytuację klasztoru pogorszyła śmierć pod Legnicą księcia Henryka Pobożnego.

Kolejne lata cystersi henrykowscy spędzili na umacnianiu swej pozycji w regionie. Swe dochody czerpali przede wszystkim z dóbr ziemskich oraz działalności rzemieślniczej. O ich rosnącej pozycji świadczy założenie w 1292 filii opactwa w Krzeszowie. W 1304 rozpoczęli budowę nowego gotyckiego kościoła klasztornego. Ponadto książęta ziębiccy urządzili z klasztoru henrykowskiego rodzinną nekropolię. W 1341 pochowano w klasztorze księcia Bolka II ziębickiego, a niedługo później jego żonę. Pogorszenie prosperity klasztoru przyniosły wojny husyckie, które nawiedzały opactwo w latach 1427–1430. Klasztor został spalony i splądrowany, a mnisi uciekli do Nysy i Wrocławia. Wojny husyckie nie były niestety jedyną przyczyną zniszczeń klasztoru. Po ich zakończeniu odbudowywany klasztor był w XV w. niszczony jeszcze kilkakrotnie. W 1438 zniszczyły go wojska Zygmunta von Rachenau, a w 1459 najazd wojsk czeskich króla Jerzego z Podiebradów

Po wojnie trzydziestoletniej przypadają lata największego rozwoju opactwa i jego świetności. Początki działalności powojennej były dla cystersów trudne ze względu na znaczne zadłużenie klasztoru. Z tego powodu ze swojej funkcji zrezygnował opat Kaspar Liebichen. Jednak już jego dwaj następcy, Melchior Welzel i Henryk Kahlert, przywrócili klasztor do dawnej świetności, a ich następca Tobiasz Ackermann kontynuował dzieło rozwoju opactwa. W tym okresie powstała większość barokowych obiektów opactwa. Prowadzono program umacniania w wierze mieszkańców okolicznych wsi. Miejscem szczególnym tego programu uczyniono klasztorny kościół, który przebudowano w stylu barokowym. Z tego okresu pochodzą najcenniejsze zabytki ruchome, zlokalizowane zarówno w kościele, jak i w opactwie. W 1684 ufundowano ołtarz główny, ze znajdującym się w jego środkowej części obrazem Boże Narodzenie według świętego Bernarda pędzla Michała Willmanna. Powstały wówczas również inne obrazy autorstwa Willmanna i Jana Liszki, rzeźby Macieja Steinla, Tomasza Weissfeldta, Jerzego Leonarda Webera oraz jedne z najwspanialszych w Polsce rokokowe stalle zakonne, dzieło nieznanych cysterskich snycerzy, zdobione płaskorzeźbami ze scenami z życia Jezusa i Matki Bożej. Kościół opactwa henrykowskiego stał się ważnym sanktuarium maryjnym oraz miejscem kultu św. Józefa.

O sile ekonomicznej opactwa w tamtym okresie świadczyło nabycie w 1699 zniszczonego przez Turków opactwa cysterskiego w Zirc na Węgrzech. Od tego czasu aż do sekularyzacji klasztoru opat henrykowski w ramach unii personalnej był opatem dwóch klasztorów. Około 1760 wybudowano kaplicę św. Marii Magdaleny, która stała się mauzoleum Piastów ziębickich.

Okres wojen śląskich pomiędzy Prusami a Austrią 1741–1762 zahamował rozwój opactwa. W klasztorze kilkakrotnie stacjonowało wojsko, grabiąc zakonny skarbiec. Na opactwo nałożono wysokie kontrybucje wojenne. Kres funkcjonowania klasztoru przyniosły wojny napoleońskie. W 1801 władze pruskie zamknęły klasztorne gimnazjum oraz zarekwirowały klasztorną bibliotekę z najbogatszym na Śląsku księgozbiorem liczącym 132 rękopisy i 20 tysięcy książek. 22 listopada 1810 król pruski Fryderyk Wilhelm III, poszukujący dochodów dla wzmocnienia wojska, ogłosił edykt sekularyzacyjny. Mnisi zmuszeni zostali do opuszczenia klasztoru, zabierając jedynie habit, brewiarz i żywność na dwa dni. Opactwo henrykowskie zostało zlikwidowane po 582 latach swojego istnienia.

Źródło: Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

Festiwal „Z Kopyta”

przez , 01.wrz.2017, w Wydarzenia jurajskie

Witam

Shcopek

Zostaw komentarz :, , więcej...

Haczów n. Wisłokiem – drewniany kościół późnogotycki

przez , 22.sie.2017, w Obiekty klasy zerowej

Witam

O kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Św. Michała Archanioła co nie co już wspominałem w postach o Architekturze drewnianej, czy liście UNESCO w Polsce.

Kościół w Haczowie jest największym gotyckim drewnianym kościołem w Europie i jednocześnie jednym z najstarszych kościołów drewnianych konstrukcji zrębowej w Polsce.

Jest to drewniany gotycki kościół o konstrukcji zrębowej, wzniesiony po 1459 roku, rozbudowany w 1624 r. (budowa 25 metrowej wieży izbicowej niezależnej od kościoła, wieżyczki na sygnaturkę, sobót, wykonanie kolistych otworów okiennych w nawie, budowa ziemnego wału obronnego), i w latach 1784-1789 (m.in. powiększenie zakrystii, budowa nowych sobót). Wnętrze zdobi unikatowa polichromiafiguralna z 1494 (najprawdopodobniej najstarsza polichromia tego typu w Europie, stanowi też największy XV-wieczny zbiór malowideł figuralnych w Polsce), oraz późniejsza z ok. 1864 roku. W roku 1999 została ukończona konserwacja gotyckich desek stropowych prowadzona przez mgr Barbarę Czajkowską-Palusińską i mgr. Sławomira Stępnia, a w roku 2000 ukończono aranżację konserwatorską stropu w nawie Kościoła według projektu prof. Gadomskiego i dr. Korneckiego. Bardzo cenne w kościele są też:

  • barokowy ołtarz główny z końca XVII wieku,
  • nastawy ołtarzowe, sprzęty z XVII-XVIII wieku,
  • gotyckie rzeźby z XV wieku, w tym najcenniejsza pietà z 1400 roku,
  • malowane krzyże konsekracyjne z I poł. XV wieku,
  • kamienna chrzcielnica z XVI wieku,
  • gotyckie portale, szczególnie jeden z misternymi okuciami drzwi,

W 2003 został umieszczony wraz z kościołami w Binarowej, Bliznem, Dębnie, Lipnicy Murowanej i Sękowej na liście światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO. Jest także jednym z najważniejszych obiektów szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego (Trasa I – Krośnieńsko-Brzozowska). W czerwcu 2006 rozpoczęła się wymiana gontów dachowych świątyni, których całkowita powierzchnia wynosi 1,5 ha. Koszt wymiany gontów oszacowano na ponad 100 tysięcy euro.

Kościół znalazł się na wizerunku monet: 2- i 20-złotowych wyemitowanych przez Narodowy Bank Polski 13 września 2006.

W kościele znajduje się cudowna figurka Matki Boskiej Bolesnej. Według legend ta pochodząca z ok. 1400 r. gotycka pietà „przyszła wodą” rzeki Wisłok (zapewne w czasie powodzi) i zatrzymała się pod starym drewnianym haczowskim kościołem. Mieszkańcy umieścili figurkę w nowej świątyni, a w zamian za to otrzymali Boską opiekę.

Źródła:
parafiahaczow.pl
Wikipedia

 

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

66 Centralny Zlot Turystów Kolarzy w Raciborzu

przez , 20.sie.2017, w Turystyka rowerowa

Witam

Post dotyczący 66 CZTK  w Raciborzu niestety będzie dość krótki, a to dlatego, że byłem tam raptem cztery dni.

Na zlot wyjeżdżałem własnym samochodem w sobotę 12 sierpnia około 7 rano. Co prawda do Raciborza mam około 120 kilometrów i nie musiałem wyjeżdżać tak szybko, ale że byłem po nocnej zmianie w pracy postanowiłem nie czekać i czym wcześniej wyjechać na zlot. Wiedziałem, że będę tam raptem cztery dni, dlatego postanowiłem nie marnotrawić czasu.

Na miejscu w budynku PWSZ dokonałem rejestracji i udałem się na boisko, gdzie usytuowane było pole namiotowe. Po rozbiciu namiotu wybrałem się szybkie jedzenie do miejscowego oddziału restauracji pod złotymi łukami, a po powrocie udaliśmy się z Jankiem na przejażdżkę po okolicy. Zwiedziliśmy Racibórz, a następnie udaliśmy się w kierunku Nędzy. W drodze powrotnej złapaliśmy się z Markiem, który rowerem jechał już od Rybnika. W drodze powrotnej wjechaliśmy na Raciborski zamek, gdzie spotkaliśmy resztę naszych klubowiczów.

W niedzielę około trzech godzin spędziliśmy na zamku w Raciborzu na ceremonii otwarcia zlotu. Ucieszył mnie fakt, że przed otwarciem odbył się przejazd kolumną przez miasto. Ostatnio jak dobrze pamiętam taki przejazd miał miejsce w Wilkasach w 2013 roku jeżeli chodzi o zlot CZTK, natomiast na zlocie przodownickim przejazd mógł być zorganizowany w Supraślu w 2016, ale nie jestem pewny, ponieważ nie dotarłem tam niestety na otwarcie.

W trakcie otwarcia można było obejrzeć pokaz kaskaderów rowerowych i koncert poezji śpiewanej. Tuż po zakończeniu nasza grupa udała się na przejażdżkę do Pszowa. Niestety w moim rowerze we znaki dała się korba, która w zeszłym roku co prawda była wymieniana, ale byly problemy z jej mocowaniem i co chwilę musiałem się zatrzymywać, żeby ją dokręcać. Wycieczka w trudach i znojach zakończyła się wynikiem 54 kilometrów.

Nie zważywszy na problemy techniczne z rowerem w poniedziałek ambitnie wybrałem się na wycieczkę do Góry Świętej Anny (które to miejsce co prawda odwiedziłem jakiś czas wcześniej z dziewczyną), w celu zdobycia kolejnego obiektu na KOP i KOT. Ale po przejechaniu około 15 kilometrów musiałem zawrócić, ponieważ problemy były nie do zniesienia z tą nieszczęsną korbą. W drodze powrotnej zostałem zaczepiony przez dwóch mężczyzn. Jeden z nich jak się okazało był konstruktorem rowerów poziomych i pomógł mi w pozbyciu się problemu (niestety tylko chwilowo). Prawie godzinę zajęło nam opowiadanie o swoich wyprawach, jego po Europie a moich po kraju w ramach zlotów centralnych i przodownickich.

Wracając na bazę przeprawiłem się promem przez Odrę oraz zdobyłem kilka obiektów do odznaki raciborskiej. Ponieważ wróciłem na bazę przed południem, postanowiłem nie marnować czasu przed namiotem i wybrałem się na początku do AquaParku H2Ostróg, a następnie ponownie na małą zakąskę do znanej mi już restauracji pod złotymi łukami. Chciałem jeszcze udać się do Ostravy samochodem, ale obawiałem się, że na taką wycieczkę mogłoby mi już zabraknąć dnia. Wróciłem do domu następnego dnia rano.

Shcopek

Zostaw komentarz :, , , , , , więcej...

Święto Ciulimu i Czulentu w Lelowie

przez , 16.sie.2017, w Wydarzenia jurajskie

Witam

Źródło: lelow.pl

Shcopek

Zostaw komentarz :, , więcej...

Zamek Czocha

przez , 09.sie.2017, w Zamki obowiązkowe

Witam

Powstał jako warownia graniczna na pograniczu śląsko-łużyckim w latach 1241–1247 z rozkazu króla czeskiego Wacława I Przemyślidy. W 1253 roku przekazany biskupowi miśnieńskiemu von Weisenow (Łużyce były wówczas częścią korony czeskiej).

W 1319 roku jako posag wraz z okolicznymi ziemiami został włączony do księstwa jaworskiego, którym władał Henryk I jaworski. Po śmierci krewnego w 1346 roku przejął go, wraz z całym księstwem zmarłego, Bolko II Mały, książę świdnicko-jaworski. Po śmierci księżnej Agnieszki Habsburg, wdowy po Bolku II Małym, na mocy układu o przeżycie z cesarzem i królem Czech Karolem IV Luksemburskim wrócił do Czech[2]. Od 1389–1453 w dobrach rycerskich rodów von Dohn i von Klüks. W latach 1451 − 1700 zamek był własnością łużyckiego rodu von Nostitz. Na początku XV wieku bezskutecznie oblegany przez husytów, ostatecznie w 1427 roku zdobyty przez oddział Czirnina pod nieobecność właścicieli. Odbity krótko później.

Zamek pod polską nazwą Czocha w książce pt. Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej wydanej w Głogówku w 1847 wymienił górnośląski nauczyciel i pisarz, Józef Lompa, który notuje, że w owym czasie był to „zamek spustoszały”.

Zakupiony w 1909 roku przez drezdeńskiego producenta wyrobów tytoniowych (cygar) Ernsta Gütschowa za 1,5 mln marek, do 1912 roku został przebudowany przez znanego architekta berlińskiego Bodo Ebhardta zgodnie z wyglądem zachowanym na rycinie z 1703 roku. Podczas przebudowy zniszczono jednak wiele najstarszych fragmentów kompleksu. W dawnej fosie urządzono zwierzyniec. Ernst Gütschow utrzymywał dobre stosunki z dworem carskim, a po rewolucji z rosyjskimi emigrantami, od których skupował różne przedmioty o wysokiej wartości artystycznej. W zamku mieszkał do marca 1945 roku. Opuścił zamek, zostawiając najcenniejszą część wyposażenia. Przyjmuje się, że w latach II wojny w zamku mieściła się szkoła szyfrantów Abwehry, jednak brak na to dowodów.

Po II wojnie światowej zamek przechodził różne koleje losu. Był wielokrotnie okradany z mebli i wyposażenia zarówno przez Rosjan, jak i rodzimych szabrowników. Część zbiorów bibliofilskich została zabrana w ramach akcji rewindykacyjnych do Wrocławia. W ostatnich latach dominowała sensacyjna teza, że największej kradzieży dopuścił się 1 lutego 1946 roku burmistrz Leśnej Kazimierz Lech, wspólnie z Krystyną von Saurma – zamkową bibliotekarką, która odkryła zamkowy schowek – wywożąc pełną ciężarówkę mienia zamkowego: (insygnia koronacyjne Romanowów, 60 popiersi carów rosyjskich, 100 ikon, zastawy porcelanowe, biżuterię, obrazy), z którą udało mu się przedostać do amerykańskiej strefy okupacyjnej. Ostatecznie teza ta została obalona, albowiem ikony zostały zabrane do składnicy rewindykacyjnej w Jeleniej Górze, a stamtąd trafiły do Warszawy. Następnie w zamku przez krótki czas mieszkali uchodźcy z Grecji, którzy w sali rycerskiej trzymali zwierzęta gospodarskie, dopełniając tym samym dzieła dewastacji. Od 1952 roku mieścił się tam Wojskowy Dom Wczasowy i z tego powodu obiekt był utajniony, tj. nie występował na mapach. Od września 1996 roku publicznie dostępny jako ośrodek hotelowo-konferencyjny.

Źródło:Wikipedia

Shcopek

Zostaw komentarz :, , więcej...

10 Festiwal Disco Dance Poraj

przez , 08.sie.2017, w Wydarzenia jurajskie

Witam

Źródło: kurierzawiercinski.pl

Shcope

Zostaw komentarz :, , , więcej...

Wiśnicko-Lipinicki Park Krajobrazowy

przez , 07.sie.2017, w Przyroda na Jurze

Witam

Powierzchnia parku wynosi 14 311 ha (teren gmin Nowy Wiśnicz i Lipnica Murowana). Celem utworzenia parku była ochrona wyróżniającego się krajobrazu przyrodniczego i unikalnego krajobrazu kulturowego. Na terenie parku występują bardzo różnorodne obszary o unikatowych walorach krajobrazowych. Oprócz wzgórz, których wysokość przekracza 500 m n.p.m. występują niewielkie i płaskie wzgórza, głębokie doliny rzeczne, strome jary potoków, obszary pól uprawnych, lasy, łaski i torfowiska. Na wzgórzach leśnych występują liczne ostańce skalne, często posiadające kształt grzyba. Różnorodność rzeźby terenu Pogórza Wiśnickiego na tym obszarze pociąga za sobą różnorodność występujących tu ekosystemów i bogactwo gatunków roślin oraz zwierząt. Bogaty jest też dorobek kultury materialnej tego regionu.

Środowisko przyrodnicze na obszarze parku jest w niewielkim tylko stopniu skażone, gdyż brak tu ciężkiego przemysłu i wielkich aglomeracji miejskich, a rolnictwo zbliżone jest do ekologicznego. W ostatnich czasach obserwuje się postępującą naturalizację krajobrazu na terenie parku. Część pól uprawnych bowiem wskutek zaniechania uprawy zarasta lasem lub zamieniona zostaje na łąki i ugory.

Nowy Wiśnicz:
fortyfikacje i zespół miejski
ratusz w Nowym Wiśniczu
klasztor z XVII wieku (obecnie zakład karny)
Lipnica Murowana:
zachowany średniowieczny układ miejski
kościół parafialny z XIV wieku
dwór z XIX wieku
domy podcieniowe w rynku
drewniany Kościół św. Leonarda
Rajbrot – gotycki drewniany kościół pw. Narodzenia NMP
Stary Wiśnicz:
gotycki kościół pw. św. Wojciecha
zamek Kmitów z XIV w.
zabytki architektury sakralnej w Chronowie czy Królówce
dobrze zachowane cmentarze z I wojny światowej: nr 299, nr 300, nr 303, nr 308, nr 311, nr 312

Na terenie Parku znajduje się 11 interesujących obiektów, z których najcenniejsze to:

Rezerwat przyrody Kamień Grzyb, z głazem w kształcie grzyba o wysokości ok. 7 m znajdujący się w miejscowości Połom Duży na południe od Nowego Wiśnicza
Kamienie Brodzińskiego – pomnik przyrody, grupa ciekawych kształtem skał zbudowanych z piaskowca istebniańskiego, na wzniesieniu Paprotna, położony na granicy Lipnicy Murowanej i Rajbrotu
Skałki Chronowskie – pomnik przyrody nieożywionej; piaskowce wychodnie znajdujące się w wierzchowinowych partiach Kobylej Góry (na terenie wsi Chronów, przy granicy z Borówną).

Występują tu gatunki roślin typowe dla pogórza. Wśród zespołów leśnych dominują: buczyna karpacka, kwaśna buczyna niżowa, grądy i bory mieszane, łęg olszowo-jesionowy, podgórski łęg jesionowy, olszynka karpacka, żyzna jedlina. Wśród gatunków drzew dominują: buk, sosna, dąb i jodła. Wśród nieleśnych zespołów roślinnych występują: młaki turzycowo-mietlicowe i turzycowo-kozłkowe, murawy kserotermiczne oraz zespoły torfowiskowe.

Flora naczyniowa Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego liczy 671 gatunków, natomiast flora mszaków – 122 gatunki[2]. Z ciekawszych gatunków występują: ciemiężyca zielona, dziewięćsił bezłodygowy, goryczka krzyżowa, goryczuszka orzęsiona, lilia złotogłów, podkolan biały, wawrzynek wilczełyko, kukułka szerokolistna i plamista, modrzewnica zwyczajna, gnidosz błotny. Na zacienionych miejscach w lesie znaleźć można paproć pióropusznik strusi, skrzyp olbrzymi, parzydło leśne, konwalię majową. Ogółem stwierdzono występowanie 51 chronionych gatunków roślin naczyniowych oraz 24 gatunki chronionych mszaków.

Na górze Bukowiec utworzono leśny rezerwat przyrody Bukowiec, w którym wśród dobrze zachowanego drzewostanu znajdują się kwitnące okazy bluszczu pospolitego.

Na terenie Parku wykazano występowanie 187 różnych taksonów grzybów. Spotykane tu rzadkie gatunki to: gąska topolowa, łysiczka zielononiebieska, fałdówka kędzierzawa, czyreń sosnowy, buławka rurkowata, buławka sitkowata.

Odnotowano tu także136 gatunków porostów, z których najciekawsze to: kruszownica szorstka, żełuczka zmienna, literak właściwy, złotorost zwodniczy.

Stwierdzono występowanie 119 gatunków chronionych zwierząt, m.in.:

12 gatunków płazów, m.in.: żaba trawna, kumak górski, rzekotka drzewna, ropucha szara, salamandra plamista
6 gatunków gadów,
ryby: strzebla potokowa, pstrąg potokowy, śliz pospolity, brzanka, piekielnica i in.
39 stwierdzonych gatunków ssaków: gronostaj europejski, łasica pospolita, orzesznica, jeż wschodni, wydra, bóbr, dzik, sarna europejska, jeleń szlachetny, ryjówka aksamitna, ryjówka malutka, rzęsorek rzeczek, rzęsorek mniejszy, zębiełek karliczek; nietoperze: gacek brunatny, gacek wielkouch, mopek Barbastella, mroczek późny, nocek duży, nocek Natterera, podkowiec mały
101 gatunków ptaków, a wśród nich: bocian czarny, grubodziób, pełzacz leśny, sikora czarnogłowa, raniuszek
bezkręgowce: 6 gatunków biegaczy (m.in. liszkarz tęcznik, kozioróg dębosz), paź żeglarz, paź królowej, mieniak tęczowiec, mieniak strużnik i wiele innych.

szlak turystyczny niebieski – niebieski: Bochnia – Nowy Wiśnicz – Kamień Grzyb – Paprotna (obok Kamieni Brodzińskiego) – Rajbrot – Łopusze – Przełęcz Rozdziele – Widoma – góra Kamionna – Pasierbiecka Góra – Tymbark.

szlak turystyczny czarny – z Rajbrotu przez Rogozową i dolinę Piekarskiego Potoku do Lipnicy Murowanej.
szlak turystyczny zielony – z Rajbrotu przez Dominiczną Górę, Piekarską Górę, Szpilówkę, Bukowiec i Machulec do Czchowa. 
Źródła:
zpkwm.pl
Wikioedia
twojamalopolska.pl
Shcopek
Zostaw komentarz :, , więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...